خواب دیدم حج شــــــده من هم دگر حاجی شدم                      گفتم:ای وای این هــــــــمه حاجی منم آدم شدم

پیر دنـــــــیا دیده ای گفــــــتا که دختر کن بیان                         از میان دست من چــــــــندین نفر هستن عیان

من نگا کردم و گفتــــــم:پیر دانا هیــــــــچکس                          نه،یکی،دوتایی هستند،پس بقیه نیـــــــــستند؟!

گفت:آن سو را نــــــگا مرد و زن حاجـــــی ما                              زعفران و پســــــــته و دمپــــــایی و گرد حنا

می برد با خود تجارتخــــــــــــانه ی ابن سعود                             تا بداند که« به ایـــــــنجا آمدن بهر چه بود»؟

گفتم:آخر پیر دانا این طــــــمع از بهر چیست؟                            هر چه گشتـــم او نبود و من ندانستم که کیست

من شدم بیــــــدار و قلبم هم به تندی می تپــــید                             از صدای گوسفـــــــــند حاجــــیان خوابم پرید

حاجی همســـــــایه ی ما تقریــــبا یک ماه پیش                            گوسفنـــــدی کرده آماده برای نذر خویـــــــش

این زبان بسته شود دلتنـــــگ یاران صبح زود                             میکـــند بع بع که حاجی جان الان وقتش نبود

چونـــــــکه در یارانه ها نامی ندارد گوســـــفند                            هســـــت یک ماهی زبان بسته کشیده پا به بند

خواســـــتم گویم که حاجی بند حــــیوان باز کن                              بهـــــــــر توبه از گناهانـــــت نیاز و راز کن

بند بر نفــــــس خودت بنــــد و هوی را رام کن                             نفس و شیطـــــــان درون را گر توانی دام کن

کم فروشــــی، مال مردم خواری و دوز و کلک                             گر توانی سر ببر و بعد از آن خود را محــک

فکر کردی سرزمیــــــن وحی شده سیزده بدر؟!                           هی میری و بر میـــــگردی باز هم سال دگر؟!

سنگ بر شیــــــطان بیچـــــاره مزن ای آدمک                              راست میگــــفت سجده بر آدم نباید کرد ملک

سنگ بر خود زن همانــگونه که ابراهیم«ع» زد                            رمی جـمرات از خودت کن آنچنان باید به دد

مادر شیطان تویی،شیطان ز تو آموخـــت درس                             جنس بنجل جای خوب قالب کنی از آن بترس

حاجی از بـــهر خدا این گوســـــــــــفند آزاد کن                             یک دمـــــــی از بهر خالق تو دلی را شاد کن

او به ابراهیم گفت در عید اضــــــــحی ذبح کن                              تو به دل، اینــــها نگیرگر عقل داری فکر کن

کی ز عشق و امن و آسایش بریدی چون خلیل؟                           کی بلیـــــــــــط حج خود دادی به افراد ذلیل؟

شد یکی دخـــــــتر فرستی خانه ی بخت و وفا؟                           شد یتیمی را نوازش داری از لطــف و صفا؟

مهر داغ بر روی پیـــــشانی تو از بهــــــر ریا                               کاش بهر بی کـــــــسان بر دل گذاری داغ را

از کلاه حـــــــــج نمی داری تو دل پرداخـــــته                               تا کــــــــــلاه بر سر گذاری مردم دلباختــــــه

حاجی از بهـر خدا این گوســـــــــــــفند آزاد کن                              فکر حاجی بودنـــــــت را قصه ای بر باد کن

پیش از آنکه بر دمد خورشــــید عید خود کشی                           فکر کن باید که حیوان را کشــی یا خود کشی؟